Çoğu kişi fedakarlığın çok asil ve erdemli bir hareket olduğuna dair uzun uzadıya açıklamalar yapabilir. Ancak özünde kendinizden verdiğiniz/kaybettiğiniz bir parça olduğunu düşünmek çok da yanlış sayılmaz. Fedakarlık durumunu gerçekleştirebilmek için herhangi bir kazancımızın olmaması gerekir. Fedakarlık kişinin sadece kendi insiyatifi altında yapılabilir.

Fedakarlık takdir edilen bir durum olsa da bunu alışkanlık haline getirmiş, sürekli kendisinden feragat eden kişide zamanla tükenmişlik, alınganlık, duygusal yıpranma ve öz saygıda azalma gibi istenmeyen durumlar ortaya çıkabilir. Sosyal bir canlı olsak da kendi ihtiyaçlarımız ve sorumlu olduğumuz bir hayatımızın olduğunu unutmamanız gerekir.

Fevri fedakar davranışlardan kurtulmak için kendi ihtiyaçlarınızın (fiziksel, duygusal) sınırlarını belirleyin ve bunlardan kesinlikle taviz vermeyin. Bu ilişki hayatınızda da geçerlidir. İlişki hayatınızda da her ne kadar birlikte olduğunuz kişinin varlığı ile birlikte bir sorumluluğunuz ve düşünerek bulunmanız gereken eylemleriniz olsa da, en nihayetinde sizde ayrı bir birey olarak kişisel alana ihtiyacınız olacaktır.

Değerinizin farkına varmak için geçmişinizi kullanabilirsiniz. Çoğunlukla değersizlik hissi ile kişi kendini işe yarar hissetmek için feda etme yöntemini seçmekte. Kendi değerinizin farkına varın. Bu süreç mental olarak kişiyi bir strese soksa da kabul etmeli ve kendi farkındalığınıza kavuşmalısınız.

Kendinizin bilincine vardınız, öz çizginizi belirlediniz, taviz sınırınızı çizdiniz, feda edilebilecekleri başka bir köşeye koydunuz, artık fedakarlık kavramı sizin iyi niyetinizin ne kadar kuvvetli olduğuyla bağlantılı. Kendinize zarar vermeden bütün niyetinizi ortaya dökebilirsiniz. Tüm bunları kararlaştırdıktan sonra hayata hala bu şekilde bakabilir misiniz işte orası muallak olacaktır.

Mert TOKUR